Lifestyle, Slow Cooking en andere Damesproblemen - MGNI8: You can't take your eyes oh-oh-oh-oh-off me
<< vorige | Hoofdmenu | Volgende >>

MGNI8: You can't take your eyes oh-oh-oh-oh-off me


You can’t take your eyes oh-oh-oh-oh-off me ‘Cause I’m different and my mind is free


(De conservatief ingerichte woonkamer van Poezelien en Pruimpje. De meisjes, allebei het haar in een knot, zitten achter een antieke tafel een kopje thee te nuttigen met een kaakje en wat druiven. Groene thee, overigens. Voor hen op tafel ligt een stapeltje geld.)
Pruimpje: Hij ligt te slapen. Hij zag er ook afgepeigerd uit.
Poezelien: En een beetje down. Hij leek een beetje down. Ik vind dat mooi in mannen. Dat Byroneske…
Pruimpje: Ja, daar ga jij echt voor hè. Ik heb dat minder. Ik ben zo’n wild belle-époquetypje.
Poezelien: Ja, helemaal outrageaous.
Pruimpje: Poezelien?
Poezelien: Pruimpje?
Pruimpje: Hebben we er goed aan gedaan om zoveel geld van hem te vragen?
Poezelien: Ja, want hij moet ook wel zien dat we keiharde zakenvrouwen zijn en niet alleen maar een wild belle-époquetypje en een weke romantica.
Pruimpje: Zeker. (De bel gaat.) De bel gaat.
Poezelien: De bel gaat. Het is jouw beurt om open te doen.
Pruimpje: Hot damn, ik zat net zo lekker aan mijn groene thee… (Ze loopt mokkend weg.) Ik kom ook nooit eens tot mijn moment.
Poezelien:  Dat vind ik zo guitig aan haar. Dat ze zo overmatig vrijmoedig met haar emoties te koop loopt, maar dan toch ook weer zonder ze op zo’n Linda de Mollige manier uit te hoereren aan het janhagel. Daarmee blijft ze in haar vrouw-zijn toch veilig aan deze kant van de decentiegrens, een grens vele malen overschreden door de door zelfimportantie opgezwollen luchtledigheidsgodin Eva Jinek, om maar een voorbeeld te noemen van tergende sneuheid. Vrouwen op televisie leggen tegenwoordig overmatig gewicht in de gevoelsuitwerking van hun cyclus en overdonderen je geregeld met hun menstruale hartstochten en door de maandstonden geregeerde nukken en wensen. Niet Pruimpje. Zij is integriteit ten top en dat combineert ze met een totaal en authentiek feminiene emotionaliteit die altijd verrast, vaak verfrist, maar nergens storend is.

Pruimpje: (vanuit de gang) Dat is lief!

Poezelien: En altijd dankbaar.

Pruimpje: (gilt) Aaaaah!

Poezelien: Oh liefje, gaat het daar wel?

Pruimpje: (komt de kamer weer in met een doos in haar handen)  Het was de Zalando-man.

Poezelien: Och kind, laat je daar toch niet zo in meeslepen.

Pruimpje: Lieverd, als het goed is.. (tilt de doos op) Ja! Het zijn mijn nieuwe laarzen. Zacht en streng belijnd, zoals veel in deze Max Mara-voorjaarscollectie die er beheerst, sober-luxe maar streelbaar wollig uitzag. Daar werd ook nog wat gevlekte koeienhuid aan toegevoegd. Hmm, en dat maakt deze laarzen helemaal Pruimpje.

Poezelien: Dat weet ik nog zo net niet. Het is geen existentiële verlenging van je persoonlijkheid, maar eerder een gril van je materialistische zelfkant.

Pruimpje: (met bewondering) Sinds Anti-Glamour bij ons op de latrine ligt heb je wel zo'n authentieke kijk op het leven. Verfrissend.
Poezelien: Verfrissend is le mot juste. Ik voel mij een ander mens de laatste tijd: meer open, minder geremd, meer neigend naar wat jij bent, maar dan niet zo drukkend naturalistisch, iets minder eh...fin de siècle eigenlijk, maar dan ook meteen net iets minder kleurrijk dan jij wellicht.
Pruimpje: Nou meis, je doet jezelf tekort…
Poezelien: Geenszins. Ik zou jou echter te kort doen als ik niet eerlijk zou zeggen dat ik die Max Mara’s van jou toch echt een beetje te jejun vindt.
Pruimpje: Jejun? Daadwerkelijk..?
Poezelien: Jejun. Ik voel het zo tot in mijn taas…
Pruimpje: Meis… In dat geval: let’s get this over with… (Ze pakt een aansteker, steekt de laarzen in de fik en gooit ze in de open haard.) Ziezo. Doortastend zijn, that’s where it’s at these days.
Poezelien: Pruimpje, ik neem mijn spreekwoordelijke hoed voor je af.
Pruimpje: Dank je en alvorens de plotselinge rookontwikkeling ons beiden het leven gaat kosten, wil ik je zeggen dat je gevoeligheid en je nooit te ver gaande openheid, je eerlijkheid, je authenticiteit en je naar het viriele neigende ongecompliceerdheid mij altijd diep raken, zonder roofbouw te plegen op mijn vrouwelijkheid, wat ik wél voel als ik op de televisie naar Eva Jinek zit te kijken, om maar eens een gevalletje te noemen van waar het botte kartelmes van de onechtheid een diep gekorven streep zet door typisch anti-masculine spontaneïteit en openhartige gratie. Het is mij daarom ook..kuchkuch...een...kuch….een...o jee..kuchkuch...die rook is behoorlijk naar….kuch…
Poezelien: Komt door al die chemische...kuch….oh...kuchkuch…
Pruimpje: Kuch…
Poezelien: Kuchkuch….hmmm….kuch!
Pruimpje: Kuch...kuch!!! (De kamer ziet blauw van de rook. Roy komt nogal snel de trap afgerend en duikelt de kamer in. Hij draagt slechts een pyjamabroek.)
Roy: Dude dude! Brah brah….! (Hij ziet een plaid liggen en gooit dat als ware het een blusdeken op het vuur. Dat begint echter enkel heviger te branden. In paniek pakt hij de stapels geld en probeert het vuur ermee uit te wapperen. Door de hitte begint het geld te smeulen en laat Roy het snel vallen. Hij rent de kamer weer uit om even later terug te komen met een six pack cola-flessen.. Deze spuit hij één voor één over het vuur heen dat al na de vierde fles gedoofd is.) Girls… Zijn jullie allright?

Pruimpje: Kuch… Kuch….

Poezelien: Verroest… (rochelt) Je bent een held Roy. Kuch…. Je hebt ons gered.

Pruimpje: Was dat dan dat rookkanaal wat volgens de beheerder afgesloten was.

Roy: Brahs…. Jullie zijn safe. No worries.

Pruimpje: We zijn je immens dankbaar Roy.

Poezelien: Say that again.

Pruimpje: We zouden je een etentje aan kunnen bieden, maar dat is maar zozo. We geven je liever de betere versie ervan: een middagje twee vrijkaartjes voor Heleen van Rooyens selfies in het Letterkundig Museum.

Poezelien: Eh… ja. Zulks vonden wij passend. (tegen Pruimpje) Kun je dit in het vervolg even overleggen? Ik weet dat ik zei dat ik die vrijkaartjes niet ging gebruiken maar…

Pruimpje: (tegen Poezelien) Wat zeur je dan, zijn we er mooi vanaf. (tegen Roy) Daar dachten we jou, een bestsellerauteur in de dop, blij mee te mogen maken.

Roy: Braaah. Dat is echt het grootste geschenk ooit.

Pruimpje: Geen probleem. Ik gooi er zelfs met graagte nog de nieuwste roman van porn chic auteurAlec E. Boumbum-Down bovenop: omdat je bij binnenkomst ook al de aangebrande melk waar de vlam in de pan sloeg had uitgeplast.
Poezelien: Ik dacht al: er zit een smaakje aan mijn cappuccino.
Roy: Wow het nieuwste boek van Alec E. Boumbum-Down. Ik ben al een fan sedert het internet porn meesterwerk Lady Loverly’s Chatter.
Pruimpje: Dan zul je dól zijn op deze roman. Hij heeft hierin zijn oude vorm helemaal hervonden.
Poezelien: Ik had hem nog niet uit…
Pruimpje: Och meid, het loopt af zoals al die boeken: conflict, zij wordt bijna genomen door de bad guy, hij ramt de bad guy in elkaar, nog wat confict, hij rimt haar in elkaar, verzoening, schier atletische liefdesnacht, blah blah blah… Het is allemaal hetzelfde en allemaal even vrouwonvriendelijk.
Roy: Cool. Ik ga even douchen.
Poezelien: Vergeet niet voldoende muntjes mee te nemen voor het warme water. (Roy gaat af.) Well, I hope you’re HAPPY!!!
Pruimpje: Wat nou weer?
Poezelien: Ik zie wel waar jij mee bezig bent, zus. Koud is deze jongeman binnen om onze toch al voortvarende financiële situatie nog rooskleuriger te maken of jij begint meteen je feminiene attributen in de strijd te gooien om hem aan de haak te slaan, mij uit te kopen en hier middels wilde nacht na zweterig wilde nacht een twaalfkoppig nucleair gezin met hem te procreëren, terwijl ik buiten in een kartonnen doos mijn nachtrust kan zoeken of iets van gelijke strekking.
Pruimpje: (betraand) Nóu Poezelien, nóu…
Poezelien: Ik zag het aan het amechtig ademen waarmee je je grootste pluspunt, je volrijke en fraai geronde boezem accentueerde op die ongelooflijk doorzichtige Lou Salomé-manier van jou. Ik zag het aan die getuite lippen waar Alma Mahler nog een puntje aan kan zuigen. Ik zag dat je je Dorothy Parker-cynisme in een wip verruilde voor een vrijpostigheid waarvoor Wedekinds Lulu zich nog zou schamen. Jij opzichtige Lady Rochester die de blinden via brand je bed in wilt leiden… Bah!
Pruimpje: (huilend) Ik weet het ik weet het ik weet het ik was weer sletteus… Maar het is mijn nestdrang die me parten speelt gecombineerd met die belle époque lustgevoelens die ik maar niet kwijt kan.
Poezelien: Ik snap het lief. Kusje erop en vergeven en vergeten.
Pruimpje: Kusje erop. (Kenickie staat ineens in de kamer.)
Kenickie: Hot.
Poezelien: IEIEIEIEIEK! Wat doet u hier zo plotsklaps?

Kenickie: Eh, hai. Ik zal mij even voorstellen. (geeft de meiden een hand) Kenickie.

Poezelien: Aangenaam. Poezelien. En dit is Pruimpje.

Pruimpje: Hoooi!

Kenickie: U woont hier prachtig. Zeg, even voor mijn begrip, woont Roy hier?

Pruimpje: Jazeker!

Kenickie: Oh top! Dan ben ik aan het goede adres. Ik kom namelijk voor hem.

Pruimpje: U bent een vriend?

Kenickie: Ja, een echt gabber. Roy is mijn maat.

Pruimpje: Dus wij zien u hier straks wat vaker?

Kenickie: Zeg toch je, en ja, ik zal hier wel vaker komen ja.

Pruimpje: (balt een ingetogen vuistje) Score.

Poezelien: Begin je nu weer Pruimpje?!

Pruimpje: Och jee… Het is mijn smaak helemaal deze jongen… en…

Poezelien: Je bent weer sletteus.

Kenickie: Heeeeey, kom kom. Niet zulke taal graag. Iedere vrouw heeft een beest in zich dat getemd moet worden. Getemd door een man met een ferme grip, en een lange, stevige lasso. Hij zal haar op de knieën moeten dwingen, haar voorzichtig bestijgen, om haar vervolgens te kunnen berijden. En dat verlangt dat wilde beest, dat wilde beest wil ook getemd worden. En dat is hier aan de hand.

Pruimpje: Sop.

Poezelien: Och, Pruimpje, laat je niet zo bevangen meid!

Kenickie: Anyhoozels, is mijn gabberke Roy hier?
Poezelien: Vertelt u eerst eens wie u bent en hoe u hier binnengekomen bent.
Kenickie:  Ik ben de glazenwasser en ik ben de glazenwasser.
Poezelien: Dit grapje werkt dus voor geen meter, maar het zij u vergeven….
Kenickie: Jemig, jij bent een cool cat, zeg. Hoe kan dat zo?
Poezielien: Voor mij is alles mindfulness. Daardoor kan dat zo. Ik ben supergecontroleerd en megageconcentreerd en aan de bal en on top of things echt twentyfour seven.
Kenickie: Cool. Ik weet dat dit echt bijzonder opdringerig is maar mag ik je eens uitnodigen voor een date? En dan bedoel ik: het volledige romantische programma. Dus: afgehaald worden in mijn Aston Martin, een diner voor twee bij een driesterrenrestaurant, koffie met likeur na, dansje maken bij de Roxy, dan keurig worden thuisgebracht en als zíj zegt ‘een kopje koffie’ bedoelt ze ook een kopje koffie. Ik ben meestal een stuk grover en oppervlakkiger, maar u komt me voor een zeer intellectuele vrouw te zijn die weet wat ze wil en zich geen knollen voor citroenen laat verkopen. Dat trekt mij enorm. Het brengt de dichter in mij boven… Leest u wel eens Guillaume van der Graft of Keats?
Poezelien:  Je noemde net mijn twee levende goden, behalve dan dat ze dood zijn, behalve dan Van der Graft, dat moet ik checken…
Kenickie: Schubert?
Poezelien: Love him.
Kenickie: Schopenhauer.
Poezelien: Op mijn nachtkastje.
Kenickie: Komende vrijdag dan, ophalen om half zes?
Poezelien: Deal! En als het gezellig is en u vraagt me nog eens, dan mag u teezettee mijn beest wel eens temmen.
Pruimpje: Roy staat trouwens naakt onder de douche. Moet ik hem even gaan roepen? Dat ik even zomaar onverwacht de badkamer binnenloop of zo?
Kenickie: Niet nodig. Ik wacht graag. (De bel gaat.)

Pruimpe: Ik zal even opendoen.

Poezelien: Wat doet u eigenlijk voor de kost? U zult wel een goede, financieel zekere baan hebben dat u een Aston Martin rijden kunt.

Kenickie: O dat zeker, ik ben een…. (Pruimpje komt binnen met Tessa)

Tessa: Hallo allemaal! Sorry dat ik stoor hoor, mijn naam is Tessa en ik ben de ex van Roy. Ik begreep dat die hier woont?

Kenickie: Badabongaas. (Poezelien kijkt vreemd naar hem op. Snel haalt hij zijn ogen van de heupen van Tessa vandaan.)

Pruimpje: Ja, hij woont hier. Maar dat zei je net ook al, anders had ik je niet binnengelaten.

Tessa: Nou, dat is fantastisch, ik kom wat spullen brengen die hij mij heeft laten liggen. (zwiept haar rugtas af) Onderbroeken…. (trekt een stapel onderboeken uit haar tas en legt die op de salontafel)... drie beduimelde grammatica boekjes (legt de boekjes naast de onderbroeken) en een koptelefoon (legt die op de onderbroeken). Nu, dat was het. Ik neem tenminste aan dat hij zijn helft van onze foto's niet terugwil? (lacht) Dat was een grapje. Ik ga er weer vandoor lieve mensen. Daaahaaaaaaag. (Draait zich om en verlaat het huis.)

Poezelien: (kijkt naar Kenickie) Een knappe meid.

Kenickie: Eh ja… Ik ken haar van tv geloof ik.

Poezelien: (enigszins opgelucht) O… Nu je het zegt…

Pruimpje: Ja, die inzamelingsactie voor Honduras.

Poezelien: Verrek. (Roy komt het vertrek binnengelopen, aangekleed en wel. Zijn natte haren druppen een beetje na op de vloer.)

WORDT VERVOLGD


03 Augustus 2014 Permanente link Google Feed MSN Reporter




Reacties
Naam
(typ de letters en cijfers over)
E-mail
:-) :-d ;-) :-o :-p (h) :-@ :-s :-$ :-( :'( :-| (a) (l) (6) (?) (!) (i) (>) (y)
Outlet NL female 140915 - 030216 468x60